همچنين در زيارت جامعه كبيره چنين آمده است : اللهم إني لو وجدت شفعاء أقرب إليك من محمد وأهل بيته الأخيار الأئمة الأبرار ، لجعلتهم شفعائي ، فبحقهم الذي أوجبت لهم عليك أسألك أن تدخلني في جملة العارفين بهم و بحقهم و فى زمرة المرحومين بشفاعتهم . يعني : خداوندا من اگر شفيعانى مى يافتم كه از پيامبر و اهل بيت پاكش به تو نزديكتر بودند ، قطعا آنان را شفيع خود قرار مى دادم ، [ اما كسى به تو نزديكتر از آنان نيست ] پس تو را قسم مى دهم به حق آنان كه بر خودت واجب كرده اي ، مرا جزء عارفين به ايشان و حقشان و رحمت شدگان به خاطر شفاعت آنان ، قرار دهي . تكبّر نسبت به اهل بيت ( عليهم السلام ) ، تكبّر بر خداوند متعال است پيامبر گرامى اسلام ( صلى الله عليه وآله ) ، اهل بيتشان را به عنوان مصدر دريافت دين و مقتداى مردم معين و مشخص كرده و آنان را مساوى و همراه قرآن قرار داده و فرمودند : إنى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى اهل بيتي ، يعنى من دو چيز گرانبها را در ميان شما به امانت و يادگار مى گذارم : كتاب خدا و اهل بيتم . اما قريش به جاى آنكه بگويند : شنيديم و اطاعت كرديم ، گفتند : ما خدا را عبادت مى كنيم و به پيامبر هم ايمان داريم ، اما دين را از اصحاب پيامبر مى گيريم نه از اهل بيت پيامبر ! در حالى كه خداوند به هيچ وجه عبادت را قبول نخواهد كرد مگر از راهى كه خود مشخص و معين فرموده است . از امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده كه ايشان فرمودند : استكبار ، اولين نمونه از نافرمانى و معصيت است كه عليه خداوند انجام شد . ابليس گفت : خداوندا